Over Amy

Amy’s werk begint niet met een idee, maar met een beweging. Vanuit een behoefte om iets wat van binnen beweegt, zichtbaar te maken. Een onuitlegbaar gevoel, dat vraagt gevolgd te worden. Een dans tussen observeren, filosoferen en de wereld om ons heen.

De wereld om haar heen wordt constant opgepikt, vervormd, opnieuw verbonden. Kleine dingen krijgen gewicht, blijven hangen en beginnen iets te doen. Ze krijgt wel eens te horen dat ze oog heeft voor wat bijna niets lijkt, dat ze soms dingen aanvoelt voordat ze uitgesproken worden, alsof ze leest wat er nog niet gezegd is.

Ze werkt zonder precies te weten waar ze uitkomt. Onderzoekend en in overgave aan de dynamiek tussen de materialen die zich niet laten sturen en die beweging. Zo stapelt, veegt en verbind het werk. Alsof het werk sneller beslist dan zij. Wat ontstaat is een spoor. Iets dat laat zien wat er door haar heen bewoog.

Iets waar ze naar streeft niet te willen begrijpen, maar alleen te ervaren. Iets wat niet volledig begrepen hoeft te worden. Omdat begrijpen het kleiner kan maken dan het is.

Haar werk draagt dan ook niet één boodschap over, maar is een open uitnodiging om met nieuwsgierigheid te kijken wat er gebeurd. Waarin een visuele prikkel, iets wordt dat je hele bestaan op dat moment in verbinding brengt. Het laat ruimte. Voor interpretaties en associaties die komen, gaan of verplaatsten. Iets dat even blijft hangen zonder dat je precies kunt weten waarom. Het vraagt je met aandacht te kijken hoe je eigen lichaam en geest kijken en reageren. Zonder uitleg, zonder richting.

Amy verteld dat een werk voltooid is wanneer de beweging stilvalt. Wanneer er niets meer vraagt om toegevoegd te worden. Vaak wanneer de spanning precies blijft hangen en niet alles opgelost is.

Wat zichtbaar wordt, staat niet vast. Het mag telkens opnieuw ontstaan in het oog van degene die kijkt. Ze zegt er niet te zijn om die betekenis uit handen te nemen.

Tegelijkertijd schuurt daar iets. Een verlangen dat mensen meer voelen, beter luisteren, langer kijken, en zich minder laten leiden door aangeleerde scripts die alles al invullen voordat er echt iets ervaren wordt.

In haar werk is ook haar eigen zoeken voelbaar. Een zoektocht die zich niet verhult maar juist onderdeel wordt van het beeld. Eén naar ruimte, betekenis en verbinding. Daarin ontstaat een zachte, aandachtige wereld, speels, hoopvol en gelaagd, waarin kwetsbaarheid en kracht naast elkaar bestaan en juist versterken.